vrijdenkdag 17 februari

We hebben op de eerste vrijdenkdag van Ans Pelzer (FNV) kennis genomen van de voorstellen van het kabinet; Wet Werken Naar Vermogen. De veranderingen hebben betrekking op zowel de organisatie van de Sociale Werkvoorzieningen en de subsidiestructuur voor mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking. Er dienen bezuinigingen doorgevoerd te worden en de uitvoering van dit vangnet wordt overgeheveld naar de gemeentes. Omdat de meeste gemeentes hiervoor nog plannen van aanpak aan het maken zijn bestaat nog  veel onduidelijkheid over de gevolgen. Zeker is dat de financiële situatie van deze groep over het algemeen slechter zal worden, waarschijnlijk is het dat velen hun baan en dagbesteding zullen verliezen door de bezuinigingen. Bijvoorbeeld omdat terugvallen naar de bijstand voor een gemeente soms goedkoper uitpakt. Of bijvoorbeeld omdat de begeleiding die nodig is om iemand aan werk te helpen en aan het werk te houden te duur is.

klik op de afbeelding voor een pdf-versie vanhet verslag

Iedereen die aanwezig is op deze vrijdenkdag, georganiseerd door de Buitenwerkplaats is begaan met deze groep en doordrongen van het feit hoe belangrijk het voor mensen is om een baan te hebben. Een ritme, collega’s, een functie te vervullen, kortom volwaardig mee te doen met de maatschappij.  Omdat dit vraagstuk ethische, politieke, sociologische aspecten heeft, maar ook vraagt om concrete maatregelen, ondernemerschap en individuele betrokkenheid wordt door de groep van 20 mensen op verschillende schaalniveaus gebrainstormd. We hebben niet een bevredigend en concreet antwoord kunnen formuleren op de vraag van de gemeente Graft de Rijp, Wat te doen voor deze mensen die door de bezuinigingen buiten de boot dreigen te vallen?  Wat hier volgt is een poging de discussie samen te vatten en enkele zinvolle suggesties op te stellen.

De motivatie voor de wetswijziging is een prikkel te geven om zoveel als mogelijk (naar vermogen) aan het werk te gaan. Effect van de wet is echter dat mensen die graag willen werken zonder werk zullen komen te zitten. Wij beschouwen het als maatschappij blijkbaar niet langer als taak van de centrale overheid de extra hulp te bieden die nodig is om deze groep aan het werk te houden. 

1. Doen we daar goed aan, kun je je afvragen, bestaat er een recht op volwaardige deelname aan de maatschappij? Stof voor politieke discussie.

2. Was het vroeger anders, is het elders beter? Zijn er andere manieren om deze werklustigen aan de slag te houden? Lokale sociale vangnetten, genootschappen, zijn we met zijn allen in staat om de morele druk op te krikken: u helpt toch ook enkele werknemers met een beperking? Het moet vanzelfsprekend worden, maar daarvoor is een mentaliteitsverandering nodig.

3. Niet gemakkelijk, maar denkend aan FairTrade chocolade ook niet helemaal onmogelijk! Niet een quotum, maar misschien wel een positieve publiekscampagne gericht op werkgevers. Een prijs, een pluim, scoren op maatschappelijk verantwoord ondernemen. Suggestie: een rubriek in de regionale krant waarin werkgever en werknemer elkaar een pluim geven. En af en toe komt de burgemeester erbij om een coach, instelling of initiatief in de bloemetjes te zetten.

Hiermee hebben we meteen een brug geslagen naar het niveau van de gemeente en de praktische maatregelen.

4. Gesteld wordt dat een match tussen werkzoekenden en ondernemers op lokaal niveau in een kleine gemeente zoals Graft de Rijp snel gemaakt is. Via via, via de verenigingen en netwerken. Deze specifieke kwaliteit zou je moeten koesteren en je zou je moeten afvragen of bovenlokale samenwerking in het geval van de Wet Werken Naar Vermogen wel een goed idee is. 

5. Wellicht biedt deze specifieke identiteit van een kleine plattelandsgemeente als Graft de Rijp zelfs mogelijkheden succesvol te zijn en een overschot aan arbeidsplaatsen te bieden. Hieraan dient ruchtbaarheid gegeven te worden, een positieve identiteit, een voorbeeld voor elders, een gat in de markt! (?)

6. Gehoopt wordt dat zich vrijwilligers melden als ‘buddy’ of coach voor mensen met afstand tot de arbeidsmarkt. Vooral als de wittebroodsweken voorbij zijn, is begeleiding naar alle kanten (naar collega’s, leiding, medemens met beperking) heel hard nodig , om de moed erin te houden, om het tot een succes te laten worden. De een op een benadering wordt als kansrijk en verrijkend gezien. Vraag is welke rol de gemeente heeft; bemiddelaar, toezichthouder, organisator. Op welke manier wordt de lokale particuliere potentie zoveel als mogelijk gestimuleerd? Bureaucratie en een veelheid aan regeltjes en instellingen moet worden voorkomen om deze particuliere betrokkenheid en welwillendheid van werkgevers te vergroten.

Dat brengt ons bij de mogelijkheden in de privésfeer, welke voorbeelden kennen we of kunnen we fantaseren, waarbij de subsidiestroom niet het uitgangspunt is? Bij alle gesprekken en ideeën over dit onderwerp zou je moeten uitgaan van de mogelijkheden van mensen, de positieve vooruitzichten.

7. De verkoop en bredere marketing van producten die gemaakt worden op atelier de Kicker is een traject dat onderzocht wordt. De opbrengsten zullen op korte termijn immers de kosten van dagbesteding in het atelier volledig moeten dekken. Gezocht wordt hoe ook bij dit onderdeel van marketing en verkoop de werknemers met arbeidsbeperking kunnen worden betrokken.

8. Zoals gezegd zijn er wellicht meerdere gegadigden om mensen met een arbeidsbeperking te coachen en begeleiden.  Iemand moet de juiste koppels gaan maken, het matchen van coach en werklustige.

9. Ook moet een match tussen werkgever en werknemer gevonden worden, een soort vacaturebank. Bas van Nieuwburg doet dit met zijn bedrijf de Boer op, waar hij eenieder die ontspoort is op de arbeidsmarkt meeneemt naar de boerderij.  Zijn enthousiasme werkt zeer aanstekelijk: “met een kopje thee bespreken hoe of wat, eerst maar eens de Boer op, de gezonde buitenlucht in en dan gaan we een plan smeden.” Bas is nog zoekende naar verdienmodellen, om zelf als bemiddelaar ook het hoofd boven water te kunnen houden. Bijvoorbeeld door het organiseren van teamuitjes voor bedrijven, waarbij weer contacten tussen de zaken- en bedrijfswereld en die van de mensen met een beperking gelegd worden!

10. Gesuggereerd wordt ook een diner of een ontmoeting te organiseren op de Buitenwerkplaats en daarvoor ondernemers en werkzoekenden uit de gemeente uit te nodigen. Er kunnen korte gesprekken plaatsvinden, een soort speedy sollicitatieronde in een ontspannen setting! Op die manier zou plaatsing wellicht snel kunnen verlopen.

Wij bedanken iedereen die heeft willen meedenken 17 februari . De spirit was goed en de voorstelling werkte ontspannend, maakte ruimte in het hoofd voor nieuwe ideeën en nieuwe ontmoetingen. Heb je nog opmerkingen of aanvullingen op deze samenvatting, dan horen we het graag. We zullen we dit verslag doen toekomen aan de gemeente waar de vraag vandaan kwam. Ook degene die het beleidsplan op dit gebied moet gaan schrijven medio mei zullen we benaderen.

Heb je een idee voor een volgende vrijdenkdag? Zit je op het werk met een vraag die je wel eens aan anderen zou willen voorleggen? Wij bieden met de vrijdenkdag faciliteiten voor een collegiale consultatie, of een breinbank. Op de Buitenwerkplaats krijgt iedereen de ruimte om vrij te denken. Even weg van werk of huis. Ruimte om op te laden. Ruimte om nieuwe dingen te verzinnen. Ruimte om iets af te maken. Ruimte om andere vrijdenkers te ontmoeten.

De volgende data kun je vast reserveren in je agenda.

16 maart
20 april
18 mei
15 juni
20 juli

Het programma van 17 feb zag er zo uit:

links:
Gedachtenconcert